O'na (s.a.s) Gönül Verenler

Abdullah Harun, mücadelesinin amacını şu cümlelerle ortaya koyuyordu: "Bizim amacımız beyaz ırkı yok edip yerine siyah ırkı getirmek değildir. Maddeye dayanan bir ayaklanma hiç değildir. Bizim davamız Allah'ın hükümleriyle hükmetmeyen ırkçı-laik Güney Afrika Cumhuriyetine karşıdır. Müslüman olsun, Hıristiyan olsun, beyaz olsun, siyah olsun insanları sömürüden ve zulümden kurtarıp özgürlüklerine kavuşturmaktır. Biz ırkçı değiliz. Biz insanların bir tarağın dişleri gibi eşit olduğuna inanırız. Ve her kim olursa olsun bu inancımızı kaim kılıncaya kadar mücadeleden geri durmayacağız."

"Bizim pek yapamadığımız bir şeyi yapıyordu Ömer Hoca: Hz. Peygamber’i (sav), sahabe-i güzîni o kadar güzel, o kadar sarsıcı, o kadar canlı anlatıyordu ki, sözleri, insanı yüreğinden yakalıyor, yıkıyor, yakıyor, arındırıp kendine getiriyordu. Rahmet elçisini, ashabını anlatmıyordu, yaşıyordu. İliklerine kadar hem de!

O mukaddes bir sevdaya tutulmuştu. Sürekli bir hayrın, güzel bir ölümün peşindeydi. Ölümü hep yakasında gezdirdi, taze bir gül gibi… Ruhu hiç yaşlanmadı, ateşi hiç küllenmedi, heyecanı hiç sönmedi. Hayatı yürümekle geçti. Karlı dağlar, bulutlu zirveler, uzak ülkeler; mevsimler aştı. Üç kıtaya merhamet dağıttı. Onun için bu dünyada sınır yoktu.

Mülayim Hoca, kursun resmiyette müdürüydü; fakat onu bazen yemekhanede yemek dağıtırken bazen de sırtında yurt için getirilen malzemeleri taşırken görebilirdiniz. Aslında Mülayim Hoca, Soğanlık Talebe Yurdu’nun her şeyiydi.

Bize Allah için var olmayı, mücadele etmeyi, yılmamayı, dostluğu, kardeşliği öğreten bir önderdi o. Ümmetin yetimlerine sahip çıkmayı, gariplerle ilgilenmeyi, gençlerle birlikte olmayı, derdimizi sevmeyi, samimiyetle gayret etmeyi miras bıraktı bize.

O derslerini bir ibadet aşkıyla verir, talebelerine evladı gibi sahip çıkar. Bugün Türkiye’nin birçok şehrinde onun rahle-i tedrisinden geçen âlim, hâfız, akademisyen ve siyaset adamları vardır. Öyle bir rahle ki, birçok üniversitenin anfisindeki kürsülerden daha etkili ve bereketli.