Asr-ı Saadet

Sağlam itikatlı, güvenilir, takvâ yönünden üstün bir hanımefendi idi. Bu yönünü bilen birçok insan ona gelip kendisinden hayır dua isterlerdi. Özellikle sıkıntılı ve hasta olanlar gelirlerdi. Sıtmaya yakalanmış kadınlar gelip dua etmesini isterlerdi.

Ebû Eyyûb el-Ensârî’nin evi iki katlı idi ve üst katını Efendimiz için hazırlamıştı. Ancak Rasûlullah (s.a.s) alt katı yukarıya tercih etti. Ebû Eyyûb da onun isteğine uydu. Akşam olunca herkes odasına çekildi. Üst kata çıkan Ebû Eyyûb ile hanımı rahat değillerdi. İçlerinde bir huzursuzluk vardı. Allah Rasûlü alt katta iken kendilerinin üst katta kalmaları hoşlarına gitmiyordu.

Medineliler O’nu görmek, O’na tabi olduklarını söylemek ve O’nu kendi memleketlerine davet etmek için Mekke yollarına düştüler. İşte bu Peygamber sevdasıyla yola çıkan 75 kişinin içerisinde iki cesur kadında da bulunuyordu: Esma binti Amr ve Nesîbe binti Kâ`b.

Ensârın Hz. Peygamber’e derin saygı, sevgi ve bağlılıkları vardı. Mal, mülk, para gibi şeyler onlar için sadece hizmet etmeye vâsıta idi. Ensâr Allah’tan gereği gibi korkar, Allah’a hakkıyla iman eder, Allah’ın dinine gerekli özeni gösterirdi.

Dünya bineğiyle seyahat eden ey yolcu! Sen mi bineğin sahibisin, yoksa o mu sana sahip? Maksadın sevgiliyse uyanık ol! Özlem kelimeleri, şiirleri dökülsün ağzından; şenlensin yolun.

Sabahı zor eden çocuklar, dışarı çıktıklarında arkadaşlarına anlatacakları çok şeyleri vardı. Şereflerin en yücesine ermişler, en güzel hikâyenin sahibi olmuşlardı. Üstelik hayal edilerek yazılan veya hayalen yaşanan bir hikâye değildi bu; yaşadıkları, gerçeğin ta kendisiydi.

Medine’ye hicret etmiş ve aynı zamanda evsiz, akrabasız olan sahâbîlerin kaldığı Mescid-i Nebevî’nin bitişiğinde yer alan mekâna “Suffe”; bu mekânda kalıp ilimle meşgul olan ve çoğunluğunu muhacirlerin oluşturduğu topluluğa da “Ashâb-ı Suffe” denilir.

İslâm’ın eğitime verdiği önem; ilk emrin “Oku!” olmasından tutun da ilk savaş esirlerinin okuma yazma öğretmeleri karşılığında serbest bırakılmalarına kadar geniş bir yelpaze içerisinde örneklendirilebilinir.

Ubeydullah bin Cahş’ın ve eşi Ümmü Habibe’nin hayatı bir dersler ve ibretler tablosu olarak karşımızda durmaktadır. Bir tarafta belki basit gibi görülen alışkanlıkların yol açtığı bir felaket, diğer tarafta ise, bütün zorluklara rağmen sabretmenin sebat etmenin getirdiği bir saadet.