Sena HALİLOĞLU

O’nu Gören Gözleri Görmek İsterdim

Önce Halime’nin Nur Çocuğu kucağına aldığında değişen bakışlarını Sonra Âmine’nin Ebvâ’da ayrılışını…

Cibril Neyi Oku Dedi?

Ufuklara mı bakmalı? Bulutta toplanan suya. Baharı süsleyen ağaca. Ateşin savurduğu dumana. Onu söndüren toprağa. Hasret gideren yıldızlara. Ayın eğri dalına. Süt veren koyuna. Geyiği parçalayıp yavrusuna yediren aslana...

Bu Gelen Kimdi?

Nur Dağı göğe uzanmış. Neredeyse değecek. Yer gök nûra boyanmış. Gizli haber gelecek. Sır, sırdaş, ufku kaplayacak. Muhammed, birazdan nebî olacak.

Susmak Gerek!

Musa’yı Nil’e bırakan eller. Dile gelse neler söyler… Saray, sandığı gizler. Bir çift göz O’nu izler. Ana yüreği taşkın, sabahı bekler. Susmak gerek!

Kalpler İnşirahta

Hira, başın semada. Bağrında biri var, kuytu köşede inzivâda. Gözlerden inen yaş, yere düşmüyor, arşı âlâ’da. Yer gök birleşti. Göz gözü görmez oldu. Cibril-i Emîn, iki yay arası hatta daha yakın oldu.
RSS - Sena HALİLOĞLU beslemesine abone olun.